opowiadanie1.

Stałam, opierając się o ścianę, i wpatrywałam się w swoje buty, starając się nie zwracać na siebie niczyjej uwagi. Obok mnie przechodzili różni ludzie, którzy zmierzali różnymi ścieżkami do różnych celów. A ja stałam i czekałam, aż drzwi na końcu korytarza otworzą się z lekkim piskiem, wychyli się z nich pani reżyser i wyczyta moje nazwisko. Nie byłam jedyną nieśmiałą osobą w tamtym pomieszczeniu. Większość obecnych "młodych artystów" była otwarta i pewna siebie - uśmiechała się, rozmawiała ze sobą, żartowała, ale mimo tego znalazło się tu miejsce dla garstki zamkniętych w sobie osób, które dopiero na scenie czują się naprawdę szczęśliwe. Zaliczałam się do tej grupy. Scena była dla mnie wybawieniem - miejscem spełnionych marzeń i najpiękniejszych wspomnień, miejscem, w którym uwielbiałam przebywać i do którego chciałam wracać, miejscem, w którym czułam się spełniona i szczęśliwa. Scena była moim ziemskim rajem. Stałam tak i rozmyślałam, gdy nagle zauważyłam, że jedna osoba z grupy "otwartych" odłączyła się od reszty i przygląda mi się z zaciekawieniem. Po chwili jednak zorientowałam się, że ową "ciekawość" wzbudził mój nietypowy gadget, który trzymałam w dłoniach. Był to polaroid - niezbyt często spotykane w dzisiejszych czasach urządzenie. Poczułam nagły przypływ smutku i rozczarowania. Już, już miałam nadzieję, że w tym obojętnym, szarym świecie znalazła się osoba ciekawa świata i ludzi, ale przedwcześnie się ucieszyłam. Odwróciłam wzrok od "ciekawskiego", jakbym wcale nie zauważyła jego zainteresowania i rozglądałam się po sali, zatrzymując na chwilę wzrok na każdej osobj, która wydawała mi się ciekawa, ale nikt nie odwzajemnił mojego spojrzenia. Czułam się coraz bardziej przygnębiona i samotna. Pocieszałqm się jedynie myślą, że większości obecnych w tej sali osób, których na chwilę obecną w ogóle nie znam i którym jestem całkowicie obojętna, nie będę musiała już nigdy oglądać. Mimo, że z nikim nie zamieniłam nawet słowa, miałam dość towarzystwa "artystów". Nagle usłyszałam lekki pisk otwieranych na końcu korytarza drzwi. Zauważyłam, jak wychyla się z nich pani reżyser i wyczytuje czyjeś nazwisko. Moje nazwisko. Poprawiłam ciążącą mi na ramieniu torbę i podążyłam w kierunku otwartych drzwi. Czułam na sobie spojrzenia wszystkich obecnych w sali, ale nie odwróciłam się. Weszłam do ciemnego pomiezzczenia i zamknęłam za sobą drzwi.